foto Katja Schade
Het vliegt weer alle kanten op. En ik geniet. Naast wat vermoeidheids verschijnselen is er iedere dag het besef dat ik dit prachtvak mag beoefenen. Jongeren motiveren om van zichzelf te houden, een koor (Voïsz, uit Utrecht) los schudden, voorbijgangers en buurtbewoners verassen en vervreemden, kleuters volgen in de beweging die er al in hun is maar er nog niet uit kon, allemaal middels dans. Makkelijk, overzichtelijk, lekker veel vrij, regelmaat, goed je brood mee te verdienen? Nee. Bevoorrecht en gelukkig, dat wel! En als ik dan nog iets over geld mag zeggen. Nee, ik ben het natuurlijk niet eens met de mogelijk op stapel staande bezuinigingen. Maar. Als ik het mag zeggen. Het is een bijzonder mooi vak. Ik ben geen boer. Van mij geen eetbare oogst. Ik ben geen huizenbouwer. Verwacht geen waterdicht onderdak. Ik help mensen bouwen. Van binnen. Ik help oogsten. Van binnen. En als me dat nou een ietsiepietsie lukt, als ik voel dat er iets in beweging komt, als ik daar bij mag zijn… Dat zijn de mooiste momenten die ik heb meegemaakt. Soms voelt het bijna vreemd om daar geld voor te krijgen.
